Sessiz Merkez Şiiri - Mustafa Alp

insan, kendi izini fazla ciddiye alır,
oysa zaman, adımlarımızı çoktan silmeye hazırdır.
bir rüzgar yeter,
bir yağmur,
bir unutuluş.

göğe bakarız ve sanırız ki
yıldızlar bizim için yanıyor,
oysa onlar,
biz doğmadan çok önce de
bu karanlığı deliyordu.

içimizde büyüttüğümüz anlamlar
dışımızdaki uçsuz boşluğa çarpar
ve paramparça olur.
her hayal,
kendi enkazında biraz daha sessizleşir.

insan,
kendi acısını evrenin dili sanır,
kendi yalnızlığını
varoluşun merkezi.
ama gecenin karanlığı
bizi tanımaz,
sabahın ışığı
adımızı bilmez.

bir yaprak düşer,
kimse görmez.
bir kalp kırılır,
evren durmaz.
bir ömür söner,
saatler yürümeye devam eder.

işte en ağır gerçek budur.
yokluğumuz,
dünyanın ritmini bozmaz.

toprak,
üzerine kapanan her bedeni
aynı sessizlikle kabul eder.
ne bir soru sorar
ne bir cevap verir.
sadece örter.

insan,
kendi sesini duymaktan
başka sesleri işitemez.
bu yüzden
rüzgarın anlattığı eski hikayeleri
kaçırır,
taşın sabrını anlayamaz,
suyun akışına yetişemez.

zaman,
bir bıçak gibi değil,
bir sis gibi geçer içimizden.
ne zaman kestiğini
ancak kanı gördüğümüzde anlarız.

ve çoğu şey,
kanamadığı için
hiç yaşanmamış sanılır.

kalabalıklar içinde büyüyen yalnızlık
en derin çukurdur.
ne ses ulaşır
ne ışık.
orada insan,
kendi yankısıyla konuşur.

bir gün,
tüm bu çabaların
bir avuç küle döneceğini bilmek,
kalbi ağırlaştırır.
ve yine de
yaşamak zorunda olmak
daha da ağırdır.

çünkü umut,
bazen bir armağan değil,
bir mecburiyettir.

ve insan,
sürdürmekle vazgeçmek arasında
yavaş yavaş eskir.
kendi merkezimizde
kendi etrafımızda dönüp dururken
bir hayat geçer.
fark etmeyiz.

sonra bir sessizlik çöker.
ne alkış kalır
ne itiraz.
sadece
geç kalmış bir anlayış.

insan,
merkez olmadığını anladığında
çok geçtir artık.
geriye sadece
eksilmiş anılar,
söylenmemiş cümleler,
ve
içinde yankılanan
derin bir boşluk kalır.

Mustafa Alp
27/04/2024 04.00