Sigara içiyorum be Kadın , anlamazmısın

Sigara içiyorum be kadın…
Bak yine aynı yere döndüm.
Kendi kendime diyorum ki
Lan Tankut… sen bu yangını neden soluyorsun hâlâ
Cevap yok.
Sadece duman.
Sadece acı.
Her nefeste sen varmışsın gibi…
Sanki ciğerime değil de
Kalbimin tam üstüne çekiyorum dumanı.
Yakıyor.
Belki ben de yanayım istiyorum,
Belki senin bıraktığın boşluğa alışayım.
Ama anlamazsın be kadın.
Zaten hiç anlamadın.
Hatta belki anladın da
Umursamadın.
Benim sevgimi fazla buldun,
Sadakatimi “sıradan”.
Sıradanmışım…
Hadi ordan
Sıradan olan ben değildim,
Sıradan olan senin yüreğindi.
İki bakışla cennet yaratıp
İki gülüşle cehennem kuran sendin.
Şimdi kendi kendime soruyorum:
Tankut… nasıl düştün bu kadar
Nasıl sevdiğin kadından
En büyük darbeyi yedin
Kafamın içinde bir ses diyor ki
Sen saf’tın be oğlum…
Çok saf…
Evet.
Saflığımı aldın,
İhanetinle kirlettin.
Ve ben bunu hâlâ kabullenemiyorum.
Dumanın içindeki hayalini izliyorum bazen
Masum bakıyorsun yine…
Ve o an bir şey kırılıyor içimde.
Beynimin bir köşesi bağırıyor
Ulan Tankut, hâlâ mı inanıyorsun o masumluğa
Hâlâ mı konduramıyorsun ihaneti o yüze!
Evet…
Konduramıyorum işte.
Kendime kızıyorum bu yüzden.
Öfkem sana değil artık,
Kendime.
Bu kadar sevmiş olmama,
Bu kadar güvenmiş olmama.
Her duman bir tokat gibi.
Uyan diyor bana.
Ama ben yine seni çekiyorum içime,
Yine seni boğuyorum ciğerlerimde.
Böyle karanlık, böyle kör, böyle kırık bir hâlde.
Sonra düşünüyorum…
Sen ne yapıyorsun be kadın
Nasıl bakıyorsun aynalara o ihanetle
Ama biliyorum…
Vicdan yoksa yük de yok.
Utanç da yok.
Sen çoktan unuttun,
Ama ben kül tablasına bile sığdıramıyorum seni.
Şair demiş ya,
Bazı aşklar, aşka ihanettir.
Ben seni severek kendime ihanet etmişim meğer.
Sen ihanet ederek aşkı öldürmüşsün.
Karanlık bir madalya takıldı kalbine,
Tarih boyu parlak kalacak bir leke…
Ama unutma be kadın,
Unutma:
Yaşattığını yaşamadan ölmez insan.
Bu dünya dönüyor ya hâlâ,
Herkese sırayla öğretir acının ne demek olduğunu.
Şimdi yine sigara içiyorum…
Hayallerimin yıkıntıları arasında.
Dumanı çektikçe içime kendi kendime fısıldıyorum
Tankut… bak işte…
Sensizliği içiyorsun artık.
Acıyı içiyorsun.
Yalnızlığı içiyorsun.
Ve bu kadın…
Bu kadın hiçbir şeyi anlamadı.
Sigara içiyorum be kadın…
Anlamazsın.
Zaten hep yarım kaldın.
Benim yangımda hiç yanmadın.
Ben sensizliği içiyorum,
Sen ise çoktan giderken öldürdün beni. Ve biliyor musun be kadın…
Artık yoruldum.
Dert dediğin var ya,
Ben onun dibine vura vura
Kendimi kaybettim.
Seni düşünmekten değil,
Senden bıktım artık.
Kırgınlıktan değil,
Aynı acıyı tekrar tekrar yaşamaktan
Tükendim.
Seninle değil,
Senin bıraktığın yangının
Külleriyle kavga etmekten
Usandım.
Bir zamanlar adını göğsümde taşıyan kalbim,
Şimdi en küçük hatıranı bile
Taşımaya üşeniyor.
Düşünsene…
Ben bile bıktım senden.
Ben…
Seni dünyaya rağmen seven ben.
Şu sigaranın dumanı bile
Senden daha sadık artık.
O en azından içimi yakacağını
En baştan söylüyor.
Sen öyle değildin…
Sen önce sevip sonra zehirledin.
Ama tamam…
Yeter.
Bu hikâyeyi burada bitiriyorum.
Ne senden nefret etme gücüm kaldı,
Ne seni sevme aptallığım.
İkisi de tükendi.
Ben tükendim.
Artık sensizliği içiyorum değil…
Artık hiçbir şey içmiyorum.
Dumanı, acıyı, seni…
Hepsini saldım havaya.
Bir izmarit gibi savurdum gökyüzüne.
Ve ilk kez içimden şunu söylüyorum:
Bitti be kadın…
Seninle değil, sende biten her şeyle
Vedalaştım sonunda.
Artık ne dönüşün umurumda,
Ne gidişin.
Sen çoktan unuttuğum
Eski bir şarkının
Yanlış notası gibisin:
Duyunca içimi acıtmıyor bile.
Son sigaramı yakıyorum şimdi…
Dumanı göğe karışırken
İçimden sadece tek bir cümle geçiyor:

“Şükür ki bitti.”