Sessiz haykırış Şiiri - Sevde Kocaman

Toprağı incitmeden yürümek vardı da ,
Biz taşın sertine denk geldik.
Ne zaman bir kapı aralasak dışarıya,
Rüzgârı tam göğsümüzden yedik.

Hesapsızca açılan bir kucak beklerken,
Duvarların soğuğu kaldı elimizde.
Sesimizi duyan var sanıyorduk,
Meğer kendi haykırışımızmış içimizde.

Şimdi ne bir sitem var dilde,
Ne de anlatacak uzun bir hikâye.
Yorulmak değil de bu bizimkisi;
Bunca emekten sonra, yalnız kalmak sadece.