Sessiz Çınar Babalar Şiiri - Sadık Kocabaş

Sessiz Çınar Babalar

Güneş doğmadan o yollara düşer,
Alnından damlayan terlerle pişer,
Zorluklar karşında sanma ki şaşar,
Sessizce ömrünü harcar babalar.

Yorgunluk nedir hiç dile getirmez,
Evladın rızkını asla bitirmez,
Fırtına kopsa da geri götürmez,
Gönül ocağını yakar babalar.

Anne şefkatiyle sarar yarayı,
Baba inşa eder yıkık sarayı,
Ayırmaz kimseden akla karayı,
Evine bir ömür bakar babalar.

Yıkılmaz bir kale gibi durur da,
Gizlice ağlar o, yalnız kalınca,
Hüznünü gizleyip neşe bulunca,
Acıyı içine çeker babalar.

Saçları ağarır, beli bükülür,
Gözünden yaş değil, ömür dökülür,
Vakti gelince de sessiz çekilir,
Dünyadan elini çeker babalar.

Dua kuşağını beline bağlar,
Gidişi ardında yürekler dağlar,
Kalemsiz Şair'im bakarken ağlar,
Bir ulu gölgeymiş meğer babalar.