Sesimi Duyan var mı? Şiiri - Nurgül Ankara

SESİMİ DUYAN VAR MI?..

​Saat durdu, zaman çöktü o gece,
Arş titredi, yer sarsıldı gizlice.
Şehirler bir toz bulutunda yitip giderken,
Kıyamet koptu, sabah henüz gelmeden.

Cebinde bisküvi, bekleyen babalar,
Betonun altında sönen umutlar...
On bir ilde on bir ayrı yangın yeri,
Deldi geçti göğü mazlum feryadı.

Gözyaşıyla sulandı her karış toprak,
Düştü dalından taze filiz ve yaprak.
Lakin kederde birleşti vatanın yüreği,
Sarmak için el ele verdik her bir yarayı.

Unutulmaz o ayaz, o soğuk, o duman,
Ders olsun dünyaya birleştiğimiz o an.
Gönüller bir oldu, dağıldı kara bulutlar,
Mahşere dek sürer içimizde bu yaslar.

Hangi kalem yazar, hangi dil anlatır?
Bu enkazın altı devasa bir ağıttır.
"Sesimi duyan var mı?" diyen o diller,
Dua olup arşa uzandı yorgun eller.

Soğuk nefesini üflerken kışın ayazı,
Yarım kaldı çocukların o masum yazısı.
Sokaklar sessiz, şehirler şimdi öksüz,
Kalır mıyız sandın böyle tek ve ıssız?

Hayır! Bin yıllık bir ruh şahlanıp kalktı,
Merhamet nehri enkaz altlarına aktı.
Ekmeğini bölenle, duasını salan bir,
Bu asil millet, sarsılmaz bir kale gibidir.

Unutma ey gönül, unutma sakın o günü,
Mahşere dek taşıyacağız bu derin hüzünü.
Rabbim bir daha vermesin böyle bir keder,
Birliğimiz her türlü karanlığı yok eder

06.02.2024 unutmadık mekanları cennet olsun