Sesimdeki Ur Şiiri - Hacı Söylemez

I
Kül, bez ve irin
Dağlanmış bir karın ağrısı
Sonra adı y/anılmış kentler
Eğrisi düzüne küfreden yazgılarla örülmüş
Bir tersiyle korkak, bir düzü kendine uzak
Bir yüzyılın son birkaç yılıyla müşerref
Varsız kaygı çehreli, katıksız, düz
Sağrısı kırık, bir kenef içinde
Tükürdüm bu her dağı ayrı mor
Her denizi ayrı küfe tutmuş eyvana
Ve aldığım ilk soluk ur oldu sesime.

Kavgam urladır, bunu unutmayın.
Saydım, sövdüm, dua ettim günü gelince
Küfrün insanı oldum, bunu unutmayın.
Bölüştüm yerle ağzımdan dökemediğim ne varsa
Ürüştük gökle, bunu unutmadım.

Cüzzamlıysam, eza döktüysem
An gelince yitirmişsem yiğitliği
Ve dibini bulmuşsam çirkinliğin
Hoyrat bir akılla dost etmedim diyedir
Bunu anımsayın.

Nihayet el ettik, etek görmeden düzdük
Alnımızın ortasına kara tebeşirle oyulan şark çıbanını.
İşte her şey böyle başladı.