Ses-Sis Şiiri - Nurşevin Sarıdağ

Kirpiklerim yavaş yavaş indiriyor kepenklerini
Beynimdeki tenhaları yine uykuyla süslüyorum.
İç dünyamdaki radyoyu tam susturdum derken
Zihnimdeki kördüğümlere takılıp düşüyorum.

Hüzün kokan bir gülümsemede kalmış aklım
Kimsesiz çocukların gözyaşlarına sığdırmışım çığlıklarımı.
Mezarlığın ortasında uyumuşum, yakaza gibi bir alem
Çöküntülerimden sonra dibe çeken bir başka meltem.

Bir annenin ölümünü haykırmak mısra mısra
Hangi harfler üstlenebilir ki bu acıyı?
Görünürde deprem yok ama sallandıkça sallanıyor dünya
Yaşatmak için yaşayan insanlar vardı, daha dün ya.

Aşina olduğum caddelerden yürümüyor bacaklarım.
Ağlamaya ağlamaya biraz fazla birikmiş anlatacaklarım.
Belki de göz altlarım anılarımı biriktirdiğim tek hazne,
Sahi mutluluk da ağlar mı anne?

Yağan bu yağmurlar ruhumu ıslatıyor apansız
Sırılsıklam ölümler çıkıyor karşıma zamansız
Ah. Gülüşü buram buram şefkat kokan kadın
Neredesin? Üşüyorum. Düşüyorum.

Gecenin son demlerini ağırlayan bir kaldırımda büyüyorum.
Ve ben, böylesine bir cehennemde cayır cayır üşüyorum.
Mezarına begonya bıraktım demet demet
Meğer annemin tabutuyla uğurlanmış merhamet.