Telaşına kapılmışcasına yürüyordum zamana karşı
Koşturanların arasında minik bir adımdım görülmeyen
Ses verenlerin sağırlığıydı üzerimdeki ağırlık
Yemek molalarımın tek konuğuydu çatıdaki serçe
Akrebi tutmaya çalışmadığım bir sabahım olmadı
Neon renkli gömleğimin, sarkan düğmesi görünüyordu sadece
Ne göze çarpan rapunzel saçlarım nede ertesi gün küt kestirdiğim saçlarım oldu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta