Beyaz rüzgârlar geldiğinde
Demirden sözler savurduklarında
Onlar öldürür
Ve toprağı unutur
Bizse ölüyü yeriz
Çünkü unutmamak için
Eti kana, kanı nefese katarız
Ben bir mağaranın içindeyim şimdi
Buda’nın susuşu
Mevlânâ’nın dönüşü
Aynı boşlukta salınır
Ölü dediğin nedir ki
Yenince eksilen mi
Yoksa yenince tamamlanan mı
Sorarsan bana
Şerefli beyaz nerededir diye
Toprak mı dersin taş mı
Ben derim ki en şerefli insan
Öldürmeyen doğanın içidir.
Kayıt Tarihi : 5.1.2026 10:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!