Serâpâ yorgun, serâpâ hicrân ile mahkûm,
Âdem ki adını unutur kalabalıkta;
Bir parça ümidin kefeniyle hep masûm,
Sürgün gezer kaderini taş döşeli aralıkta.
Göğsümde ağır bir rüzgâr, adı kader,
Sorularım Tanrıya varmadan keder.
Her şey yerli yerinde — ve eksik yine,
Bu düzen içimde niçin böyle beter?
Kayıt Tarihi : 3.2.2026 16:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!