Sensizlik Şiiri - Hilmi Atasever

Ey şu fani bedendeki ben
Senden sonra saçlarım bir hayli ağardı
Yokluğunun sığdığı bu yüreğe
Varlığın da sığardı.
Neydi uzaklaştıran
ikimizi birbirimizden
Halbuki yağmur üstümüze
Birlikte yağardı
Ne gunes yakardı
Ne soğuk usuturdu
Ne de olum korkuturdu bizi
Dag olurduk birlikteyken
Sel olur engelleri aşardık
Kırlara, yaylalara bilikte koşardık
Ama şimdi
Tutuşan eller tutamiyor
Sana giden yollar eremiyor vuslata
Bir bütünken parçalar olduk
Gönüller birbirinden çok irak
Ayrı ayrı yerlerde
Ölüm bizi bekliyor son durak.