Sensizlik Şiiri - Yaşar Başkaya

Bir yaprak daha ateş renkli toprağa kavuştu,
Yaprak üzgün, dal hüzünlü,
Renkler coşmuş, her tonunu sunuyor çığlıkla,
Doğa, hüznün son tangosunda.

Bir kopuş yaşıyor gönlüm, amansız fırtınalardan,
Şehrin ıslak yanaklarına dokunur gibi,
Hüzünlü yağmurlar karışıyor gözyaşlarıma,
Gündüzün karanlıklarına saklanıyor çırpınışlarım.

Bir masal anlatmak isterdim sana,
Kül rengi bulutlar çökmüş kasvetli semalarda,
Bu şehrin sahibi misin? tüm yollar sana çıkıyor,
Şarkımızın yankılandığı ıslak kaldırımlarda.

Alıp başımı gideyim diyorum bazen,
Kal diyor esen rüzgarların ahengi,
Kokunu duyuyorum, bırakmak istiyorum nefes almayı,
Ayak seslerin yankılanıyor, karanlık şehrin sokaklarında,
Bekliyorum, sen çıkacaksın diye.

Oysa, sen gittin…
Hazanlar yağdı gönlüme, amansız sevdama,
Yetim kaldı şarkılarım, kayboldu masallar,
Terk etti beni kuşlar, sustu kalbimin bülbülü,
Geriye kalan sararmış fotoğraflar ve anılar.