Sensizlik
Yalnızlığın ve esaretin en asil haliydi,
dilime kilit vuran...
Ölümün en adi haliydi,
yanı başımda ama ulaşılmaz olan...
Her şafak vakti yeniden can veren gözleri,
İsrafil'in ta kendisiydi.
Ve her gün batımında solan ruhu,
zulümle yoğrulan Azrail'in en acı haliydi.
Acımasızlığın ta kendisiydi
tenine çarpan sesimin göz bebeklerime batması...
Kayıt Tarihi : 25.11.2012 01:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!