Sensiz Akşamlar Şiiri - Namık Ant Benson

Akşam iner omuzlarıma ağır ağır,
Güneş çekilirken senden kalan sızı büyür.
Penceremde mor bir suskunluk,
Sokak lambaları birer birer içimi yakar.

Çayım soğur, saatler ilerler,
Duvarlara çarpar adının yankısı.
Bir sandalye boş kalır masamda,
Sanki birazdan gelecekmişsin gibi.

Rüzgâr perdeyi aralar usulca,
Belki sesindir diye irkilirim.
Her ayak sesinde kalbim hızlanır,
Ama kapım hep sessizliğe açılır.

Sensiz akşamlar uzun bir yol,
Ucu görünmeyen karanlık bir kıyı.
Ne kadar yürürsem yürüyeyim,
Adımlarım yine sana çıkar.

Gökyüzü yıldızlarını serer önüme,
Dilek tutmam artık, bilirsin.
Çünkü en büyük dileğim sendin,
Ve ben en çok o dilekte kayboldum.

Şimdi gece usulca üstümü örter,
Yastığımda yarım bir rüya.
Sensiz akşamlar öğretir bana,
Sevmenin susarak kavrulmak olduğunu.