Sensiz Şiiri - Katre Telciler

yokluğunda vakit geçiyor mu bilmiyorum
saatlere bakmıyorum sensiz
hoş senleykende bakmazdım ya
vakit geçmesin zaman dursun isterdik
hatırlayamıyorum hiçbir şeyi sensiz
sadece seni hatırlıyorum
gözlerim kapalı yağmuru dinliyorum
her bir damlada sen ben süzülüp gidiyoruz
sen akışına bırakmışsın bense sağanak yağışlı devam ediyorum hayatıma
en son neredeydik dur hatırlar gibi oldum büyükada evet
en son orada elele dolaşmıştık
istanbul bizi kokladı o gün biz istanbulu
çekemeyen gözlere aşk saçtık elele şimdi hatırladım
o gün bir dilek tutmuştum sesli
senleyken içimden konuşamazdım
şimdi iki kelimeyi bir araya getiremez oldum sensiz
hiç ayrılmayalım dedim sana sadece baktın gözüme
o an anladım ama sustum çaresiz
içimden ilk kez o an düşündüm bir ömür nasıl geçecekti sensiz
yanılmadım bırakıp gitmiştin beni
gururun öyle büyüktü ki senden
seni beni istanbulu herşeyi silebilirdi bir kalemde
yazıyorum şu an ama inan kalemsiz
hiçbir kalem dayanmaz şu satırları yazmaya heleki sen yokken sensiz
takatim yok artık radyoyu açmaya bile
es kaza olurda sevdiğimiz bir şarkı çıkar
yine girerim ağlama nöbetlerine diye
sigaram bile kül olup bitmiş
dudağım yanınca anladım
acıyı unuttum neydi ben sensiz
onuda sen öğrettin acı neydi bilmezdim sensiz
ömrü hayatımda tek bir güzel kelime duymadım
senle geçen birkaç ayıma ömrüm diyorum
geri kalan heyhat boşa geçen zaman sensiz
mevsimler geçip duruyor kapımdan
hangi yıldayız onu bile unutucam arada bir çıkıp gazete almasam
zamanın ne önemi var ki sensiz
ha çarşamba ha cuma seni görmeden kokunu içime çekmeden
söyle seni hissedemeden ne önemi var
yemişim haftasını ayını yazını kışını
neyleyim koca ömrü bi başıma çaresiz ve sensiz
denemedim sanmayın çok çaldım kapısını
ondaki gurur bendeki kapı paspası
güvercine yemdi verdiği benim istediğimse kalbi
şimdi ne açım ne de tokum sensiz
ne yakıyor güneş ne de üşütüyor rüzgar
neye gülüp neye ağlanacağını bile unuttum sensiz
korkuyorum biliyor musun şimdi istanbula gitmeye
evet taşındım korkuyorum çünkü bakmaya
o duraktan geçerim o sokağa girerim diye
o kaldırım aklıma gelir o büfenin önünde dururum diye
bildiğin isanbul sokakları işte tek farkı şimdi sensiz ve bensiz
yazıyorum ama neden ben bile bilmiyorum
imla hatası varmı yazım kurallarına uydum mu o da belirsiz
bırakıp gittin ya beni yediremiyorum halen kendime
bazen kendi kendime diyorum ondaki mi gurur bendeki mi kibir
şimdi tek bir gerçek var o da ölmeyi bekliyorum
çünkü tek bir umudum var sana dair
vuslatı bıraktım ahirete şöyle ya da böyle yaşıyorum sensiz
bu dünya bitecek elbet biliyorum senle ya da sensiz
şimdi tek dileğim tek arzum Mevlam koymasın beni öbür dünyada bir başıma sensiz
burada geçiyor vakit bir şekilde yatıyorum kalkıyorum
sonra tekrar ve tekrar sana kavuşacağım günü bekliyorum
sen bu satırlardan bihaber yaşıyorsun bensiz
belki arada geliyorum aklına ya da es kaza giriyorum rüyalarına
bir damla yaş olup akıp gidiyorum elmacık kemiğinden
toprağa bile kavuşmuyorum belki ya o kadar küçüğüm
ya da silip gidiyorsun beni suratından
aynı hayatından kalbinden sildiğin gibi
bense unutamıyorum sana dair hiçbir şeyi
her anımız aklımda her namede seni anıyorum sana içiyorum
kazımışım adeta seni aklıma
gel gör ki bu sevda bitmez bu sayfada da satırlar
o yüzden üç nokta koyuyorum okuyan bilir beni
Ben SENSİZ...