Senmişsin Şiiri - Hamit Atay

SENMİŞSİN
Bir ses duydum geceyle sabah arasında,
Yüreğimin en sessiz, en derin sokağında…
Adını bilmeden dönüp baktım arkama,
Bir rüzgâr esti, kalbim dedi ki: senmişsin…
Yıllardır aradığım o eksik nefes,
Kelimelerime sığmayan tarifsiz heves,
Bir dokunuş kadar gerçek, bir düş kadar sessiz,
Meğer ben seni ararken, sen çoktan bende bitmişsin…
Gözlerim alıştı karanlığa, ama sen doğdun içimde,
Bir umut yeşerdi, yılların küllerinin içinde,
Bütün yollar aynı yere çıkıyor artık,
Adını her nefeste anıyorum fark etmeden bile…
Dudağımda yarım kalan cümlelerin izi,
Bir yanım yangın, bir yanım sızı,
Sana dair ne varsa yıkılmadı bende,
Her şey gitmiş, sen kalmışsın gizli bir dua gibi…
Zaman, seni unutturamadı, sadece susturdu,
Her gidişin bir dönüşü bekletti umutsuzca,
Bir yabancının yüzünde bile seni aradım bazen,
Gözlerimi kapatınca bile senmişsin karşımda…
Bir mevsim değil, bir ömür sığdırdım adına,
Küllerimden doğsam yine seni bulurum sanırım,
Çünkü ne zaman “bitti” desem,
Kalbim fısıldıyor sessizce: “Bitmedi… senmişsin…”
Artık anlıyorum; kader, bazen bir isimde saklı,
Bir bakışta, bir gülüşte, bir sessizlikte yankı,
Ne kadar uzak olsan da, ne kadar kırık,
Yine de benim en çok canımdan olan…
Senmişsin.
Hamit Atay