Senin Yüzünden Şiiri - Sadık Kocabaş

Dersin ki: "Ben senden, çul istemedim,"
Yoksulsun yanımda, pul istemedim.
Sadece cesur ol, öl istemedim,
Dersin: "Bu gidişim, senin yüzünden."

Dedim ki: "Askerlik, yolumda durur,"
Cebim meteliksiz, boynumu vurur.
Seni yakmak bende, sönmeyen od’dur
Dedim: "Bu susuşum, senin yüzünden."

Dersin ki: "Nereye, gitsen gelirdim,"
Kuru ekmeğini,bal diye yerdim.
Sen sustukça gör bak,ben ne hale geldim
Dersin: "Bu yangınım, senin yüzünden."

Dedim ki: "İşsizim, yuvam yok benim,"
Töremde yârimi, ezmek yok benim.
Seni bu darlığa, dizmek yok benim,
Dedim: "Bu kaçışım, senin yüzünden."

Şimdi bir zengine, oldun da gelin,
Sünepe bir kula, değer mi elin?
Kırıldı ruhunda, o ince dalın,
Dersin: "Bu sürgünüm, senin yüzünden."

Emir kulu olmuş, o yâr dediğin,
Benim o atılgan, halimdir bildiğin,
Sitemdir sırtına, her gün giydiğin,
Dersin: "Bu kederim, senin yüzünden."

Şaşırdım yolumu, ne eyleyeyim?
Elin nikahlısına, ne söyleyeyim?
Başım alıp Hak'ka, yol eyleyeyim,
Dedim: "Bu gurbetim, senin yüzünden."

Senden yüce yâri, Hak'ta bulurum,
Dervişlik hırkasında, derman bulurum.
Kalemsiz Şair’im, yolda kalırım,
Dedim: "Bu dervişlik, senin yüzünden."