Seni Sevmek İstanbul

Ah İstanbul sen bilmiyorsun;
Seni sevmek; acı çekmek gibi birşey.
Tırnağı söküp atmak,kanayan yaraya tuz basma,
Öksürürken ağızdan kan gelmek gibi birşey,
Seni sevmek fırtınalı,tozlu bir yolda yürümek,
Gece yarısı ıssız biryerde kalmak,
Yada çöl ortasında güneşte yanmak gibi birşey.
Seni sevmek varya İstanbul seni sevmek;
Saçlarına koparırcasına assılıp,kafamı taş duvarlara
Sağa sola çekiştirerek vurmak gibi birşey.
Seni sevmek hayatın en büyük acısı
Seni sevmek dünyanın sonu gibi bir şey
Ama ben varya ben;
Ben seni nekadar çok sevdiğimi
Daha çözüm bile bulamadım.
Dünyadaki yıldızlar artı güneş ışıkları,
Dağlar çarpı yollar dedim
Seni defalarca çarptım defalarca topladım
Aklım almadı,her seferinde şaştım kaldım.
Deliler gibi sevdim seni istanbul ve manyak gibi kapıldım.
Saf duygularla şu garip gönlüm yolunda bil İstanbul.
Çıkar gelirim sana umutlarıyla yaşadım
Doğduğum günden beri yani erdi ereli aklım
İçimde gün geçtikçe büyüttüm İstanbul sevgisini
Ben seni gördüm,ben seni yaşadım
Sense bana baktın ve bakıyorsun ama görmüyorsun
Bakmakla görmek arasında fark var bunu biliyorsun
Biliyorsun be İSTANBUL...