Seni sevmek, ateşi sevmekti

Seni sevmek; kor bir ateşi sevmekti,
Yanacağımı bile bile "olsun" dedim.
Kaderim bu sevda ile mühürlendi,
Ben bu yangın ummanına çekildim.

Yandıkça sevdim ben, sevdikçe yandım,
Her zerremi o har içinde bıraktım.
Seni bir ömürlük hakikat sandım,
Kendi ateşimle dünyamı yaktım.

İn ki o derine, ateş seni sarsın,
Korkma bu çığlık vuslatın sesidir.
Sen benim ruhumda bir ömür varsın,
Bu yanış aşkın en mahzun bestesidir.

Yandıkça sevmekmiş yolun kuralı,
Sevdikçe yanmaksa ruhun miracı.
Gönül bu dergâhta ezelden yaralı,
Yanmakmış meğer her derdin ilacı.

Zaman dursa, mekân bitse ne çıkar,
Bu yangın bende bir ömürlük mirastır.
Her kıvılcım kalbe bin mühür çakar,
Aşk dediğin, yanmayı bilene hastır.

İn dedin derine, bak sona vardım,
Senden başka hiçbir iz kalmadı bende.
Ben seni kendime tek menzil saydım,
Ruhum senin oldu, kül kaldı tende.

Dumanım kesildi, ateşim dindi,
Lakin içimde sönmeyen nur kaldı.
Gönül o hırçın dalgalardan indi,
Sessizliğin koyunda huzur buldu.

Şimdi savur külümü yedi iklime,
Her zerrede yine adın okunsun.
Veda gelmesin sakın son kelime,
Ruhum ebediyen sana dokunsun.

Adım silinsin, tek sevdan kalsın,
Külüm bile kalmasın bu yalan yerde.
Ruhumu en derin uykuna alsın,
Açılsın mülke o gizli perde.

Ne başlangıç kaldı ne de bir nihayet,
Ateşin içinde kendimi buldum.
Bu yangın ruhuma en büyük ayet,
Ben senin aşkınla "Hiç"liğe erdim.

Söz bitti, köz kaldı, dil mühürlendi,
Yanmakmış meğer en büyük hürriyet.
Şimdi bu gönül her zincirden kurtuldu,
Sana teslim olmak son emniyet.