Seni Sevmek… Şiiri - Mehmet Ali Yavuz

Duyulmadan yaşanan ama içten içe büyüyen bir sevdanın hikayesidir bu şiir. Onun sevgisi bir anda başlamadı. Sessizce, fark edilmeden yerleşti içine. Bir sesle… Bir gülüşle… Kalbin en gizli odasına değen bir sıcaklıkla. Kimse görmedi ama o an, içinde bir şey büyümeye başladı. Bazen durup düşündü: Bir insan başka bir insanı nasıl bu kadar özleyebilirdi? Bir bakışı, bir kokuyu, birkaç adımı nasıl olur da kalbinde saklayıp hiç eksilmeden taşıyabilirdi? Cevabını bulamadı. Çünkü bu, akılla değil; kalple açıklanan bir şeydi. Onu düşündüğünde dünya yavaşlıyordu. Sesler kısılıyor, kalbin ritmi değişiyordu. Adını anmak bile içini çiçeklendiriyordu. Sanki her şey susuyor, yalnızca o duyuluyordu. Boşluklar doluyor, yokluğu bile üşütüyordu. Nereye dönse, onun izi vardı. Gözünün önünde değil belki, ama kalbinin her köşesinde. Söylenemeyen cümleler vardı; kelimelerin taşıyamadığı duygular. Bu yüzden sustu çoğu zaman. Ama içindeki yer hep attı. Kimsenin bilmediği, kimsenin göremediği bir yerde. Bu sevda gösterilmek için değildi. Bir duvara yazılacak kadar basit, bir anlık heves kadar küçük değildi. Bir ömre sığmayacak kadar büyüktü. Ve o, bu sevgiyi kimse bilmeden, sessizce taşımayı seçti.