Dilsiz birinin derdini anlatabilmesi gibiydi seni sevmek,
Her seferinde cesaret edemeyip ertelemekti bir sonrakine.
Yanında olanları şanslı hissetmekti belkide,
Onları kıskanmaktı içten içe.
Yokluğunda geçip gitmekti uzaklara,
Ve hep rol yapmaktı.
Sanki seni unutmuşum gibi,
Kendimi Kandırmaktı.
Kaleme, kağıda her dokunduğumda senden bahsetmekti,
Yüzüne baktığımda kalbimin atışını kontrol edememekti,
Aslında yalnızken yalnızım diyememekti seni sevmek,
Aslında ben sana yakınken, yalnızdım...
Kayıt Tarihi : 2.9.2016 17:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!