Seni severken kendimi yordum,
Her kırılışımda sana kondum.
Herkese kıysan da bana kıymazsın sandım,
En çok da sandığım yerden sınandım.
Sana güvenip gönlümü açtım,
Kendi derdimi içime saçtım.
“Beni yarı yolda bırakmaz” sandım.
Meğer en başından yanılmışım.
Seni kendimden üstün tuttum,
Her yanlışına bir sebep buldum.
Sen beni en zayıf yerimden vurdun,
Ben yine seni haklı sandım.
Şimdi ne sitemim kaldı ne sözüm,
İçimde sessizce kanar özüm.
İnsan en çok güvendiğinden kırılırmış,
Ben bunu seni severken öğrendim.
Kayıt Tarihi : 10.11.2026 12:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!