Ben umutsuzca çırpınırken,
Umutsuzluğun pençesinde,
Gözlerim bağlanmış, Ellerim bağlanmış,
Bir duvarın dibinde.
Ölümle randevuma gitmek için,
Sıramın gelmesini bekliyorum.
Artık dönüşü olmayan bir yoldayım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta