Seni Çok Sevdim Ya Resulullah

Göğsümde düğümlenen, dile gelmez bir sızı,
Seni görmeden sevmek, kalbimin en derin yazı.
Sahabeler görebildi, dokundu o mübarek eline,
Ben ise muhtacım sadece, senin o rahmet seline.

​Onlar çölde bir güneş gibi yürüdüler izinden,
Canlarını verdiler, geçmediler tek sözünden.
Ben ise bir köşede, günahımca saklanırım,
Seni anınca gözlerim, yaşla dolar utanırım.

​Keşke o günlerin tozlu yollarında bir kum olsaydım,
Seni gören bir çift gözün ferinde solsaydım.
"Ümmetim" deyişin yankılanırken ötelerden,
Bir merhamet beklerim, kurtar beni bu kederden.

​Gözyaşım dindirmez bu hicranı, bu büyük özlemi,
Çözemedim dünyada, hayat denen bilmecemi.
Ya Resulullah, huzurunda eğilip secdeye varsam,
Ve bir daha hiç kalkmasam, o eşiğinde yansam.

​Yorgunum, bu dünya ağır geliyor ruhuma şimdi,
Sahabeler gibi sevmek, en büyük nasibimdi.
Kavuşmak mahşere mi kaldı, bu garip yolcuya?
Seni sevmekten başka neyim var, sığınacak bu dünyada?

Gökhan Öztürk