Seni Çok Özledim Şiiri - Fatma Soylu

Kül rengi bir sabahın eşiğinde duruyorum,
‎Avuçlarımda senden kalma o keskin sessizlik...
‎Her gece bir yıldız seçerdim gözlerinden,
‎Karanlık çöktüğünde yolumu bulayım diye...
‎Şimdi hangi sokağa dönsem yabancıyım,
‎Sanki adımı hiç fısıldamamışsın gibi kulağıma...
‎Unuttun mu sahiden? Ellerinin sıcaklığıyla ısıttığın o kış sabahlarını,
‎Yalnızca ikimizin bildiği o dilsiz şarkıları...
‎Sen gülümsediğinde, binlerce gelincik açardı içimin bozkırlarında.
‎Şimdi ise her nefes, yarım kalmış bir cümlenin ağırlığı...
‎Altı çizili cümleler gibiydik seninle
‎Vurgusu ağır, anlamı derin
‎Ama bir o kadar da silinmeye meyilli..
‎Sen gittin ya
‎Gökyüzü rengini unuttu, kuşlar rotasını...
‎İçimdeki o çocuk, elleri cebinde senin doğduğun o kimsesiz sokaklarda üşüyor hala..
‎Bir yaranın kabuğunu sevmek gibi seni özlemek
‎Hem acıtıyor, hem de tek hayat belirtim bu sızı...
‎Bağırsam sesim sana ulaşmaz, biliyorum..
‎Ama yine de her gece aynı duaya açılıyor ellerim.
‎Seni çok özledim...
‎Kurumuş bir toprağın, gökyüzünden gelecek tek bir damlaya olan tevekkülü gibi...
‎Öylesine derinden, öylesine sessiz...
‎Ve bir amin kadar içten
‎Seni çok özledim.