Senden Kırıntılar Var Şiiri - Fatih Erçel

Ben Veysel değilim, pabuçlarına anahtar bırakamam
Ama... sana birkaç şiir bıraktım.
Aklına gelirsem eğer... aç oku diye, sesimle, nefesimle.
Belki bir anahtar gibi kapıları açmazlar ama,
Hatırlatır sana hiç kapanmamış kapılarımı.

Bir mektup yazıyorum bugünlerde sana.
Postacı kapına uğramaz belki ama,
Her cümlem… her hecem sana.
Yalnızlığımı biraz olsun anlasana.
Kapıya çıkmaya cesaretim yok
Günyüzü görmeye, semaya bakmaya.
Aydınlık yarınlar artık çok uzak bana.
Kapıyı çalan… sen olmayınca…

Yaktığım sigaranın küllerine karışıyor mısralarım.
Dumanı tütmüyor artık sana yanan bacamın.
Dün hevesle yaktığın ateş, bugün sönüyor…
Lakin eksiğim… sensizim.
Duygularım hastane koridorlarına benziyor,
Otopsi edilmiş bir ceset gibiyim.
Kalbim dışında her yerim paramparça.
Oraya neden dokunmadılar diye sorma,
Senden kırıntılar var hâlâ…

Takip edip bir gün bulursun beni sanmıştım.
O kırıntıları… Sanırım kargalar yedi sevgilim.
İzini kaybettin de mi yoluma çıkmadın?
Yoksa… yoluma çıkmaya cesaretin mi yok?

Nasıl etsem bir yolunu bulamıyorum.
Seni bir başkasından soramıyorum.
Ne yapsam içimden atamıyorum.
Aşkın hasretinle öldürür beni.