Sen olmasaydın Şiiri - Emrah Erçin

Alıştıım sana yokluğun da hüzün çöküyor içime
Yeniliyorum her defasında sana olan sevgime
gizlemeye çalışıyorum ama dilimden dökülüyor kelimeler

T itriyor ellerim yokluğunu düşündükçe
A çıyor yüreğim varlığın la huzur buluyorum sadece
Ç iceklerden bile mis kokan sevdiğim kadın

şiirlerim bile sen kokuyorsun odam sen kokuyor hayallerim bile sen kokuyorsun
DUDAKLARİNİN SICAKLIĞI HALA DUDAKLARIMDA
seni seviyorum diye fısıldıların yankılanıyor kulaklarımda

sen dokunmasandın kalbime ne bilirdim sevgiyi
ne bilirdim senin gibi güzel bakmayı
sen beni bastan aşağı yeniden olusturdun
sevginle hayat buldurdun

oysa ben karanlığa haps olmustum
o yıldız gibi gözlerin değilmiydi karanlığımda ışıldayan
tatlı tatlı gülüşün degilmiydi karanlığıma doğan
oysa sonu olmayan karanlıkdaydım sanahı olmayan gecelerde

sen olmasaydın eğer sarhoş divane gibi yığılıp kalırdım pencere önünde
kendime gelemezdim saatlerce
kendime geldiğim de titriyordu bedenim

gözlerim ıslanmıs kalbim acıyordu pencereyı acıp
nefes almaya calısıyordum ama nafile
benim nefesim sendin cünki sensiz ben nefes bile alamıyordum

yarınlarıma küskun umutsuz haldeydim
sel bana el uzatıp cekip aldın
yeni bir dünya kurdum senle sıcacık bir yuvam oldun sen
her kösesinde cicekler
evin icinde gülücüklele doşasan sen

sıcak lahve eşliğinde sevmelere doyamadığım sen
bir ben oldun bende ben benden gecdim cokdan sen oldu her anım sen oldu canım sen oldu hayatım