Seni sevmek
bir şeyi tamamlamak değildi,
eksilmeyi göze almaktı.
Adını söylemedim kimseye,
çünkü bazı kelimeler
ağızdan çıkınca küçülür.
Sen içimde kaldın,
orada büyüdün.
Gittiğin gün
bir kapı kapanmadı,
bir dünya sessizce
yer değiştirdi.
Eşyalar aynıydı
ama zaman
başka türlü akıyordu.
Ben seni
mutlu olduğum günlerde değil,
her şeyin dağıldığı anlarda
daha çok sevdim.
Çünkü insan
dayanabildiğini
gerçek sanır.
Dokunamadım sana
ama öğrendim:
En derin izler
tene değil
hayata değiyor.
Eğer bir gün
başka birine gülersen,
bil ki o gülüş
bir yerden tanıdık olacak.
Çünkü ben
sana bakarken
kendimden vazgeçtim.
Aşk dediğin
iki kişinin yan yana gelmesi değil,
aynı yalnızlıkta
birbirini tanımasıdır.
Ve sen…
bunu bilmeden gittin.
Ben bildiğimle kaldım.
Kayıt Tarihi : 6.1.2026 16:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!