Ellerimi yumruk yapıp
kafamın içinde devriye gezdirmeyeceğim artık.
En yakın dostumun
aklıma taş atan ikazlarını da dinleyeceğim.
Kasvetli havalarda gülmeyi
senden öğrendim ben.
Beni de kendine benzetiyorsun;
seni durmadan bana soruyorum.
"Vazgeç," diyorsun.
Vazgeçilmiyor.
Bunu en iyi sen biliyorsun.
Gülüşünü özlemesem
sevmeyeceğim seni.
Kendini vazgeçilmez bilme.
En derin ayazındayken Bursa'nın sokakları,
"sen "Yine o bilindik hezeyanlar..." deyip geçerken;
ellerim üşüyor
okumayacağın şiirleri yazarken.
Kirpiklerim tel tel
dökülüyor kâğıda..
Sen ağlamanın mucidi sanırsın kendini;
hâlbuki ben gözlerinin mucidiyim,
kör gözlerinin...
Artık ben,
senin için dahi
ben olmayacağım.
Bilme
kendini
vazgeçilmez.
Mehmet Emin Gülicem
Mehmet Emin GülicemKayıt Tarihi : 23.2.2026 10:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.



