Sen Gittin Şiiri - Zihni Derin

SEN GİTTİN

​Sen gittin, karanlık çöktü ömrüme,
Gülüşün uzaktan düştü düşüme.
Ateşler bıraktın garip gönlüme,
Feryadı duyan yok, yaradır içim,
Ayrılık yükünü söyle sen niçin,

Çekerim tek başıma bu hâl ile?
​Gözlerim yollarda seni aradı,
Yandıkça bu kalbim sana yaradı.
Felek bahtımın bağını karadı,
Güllerim kurudu, soldu gül bağım,

Yıkıldı üstüme güvendiğim dağ,
Sessizce eridim bir mum misali.
​Hasretin bir kor ki bağrımı dağlar,
Senden uzak kalan her gece ağlar.
Önümde geçilmez dumanlı dağlar,

Sesimi duyup da dönmezsin geri,
Her daim rüzgârın estiği yeri,
Karanlık kapladı, kalmadı ışık.
​Unuttum gülmeyi sen gittiğin gün,
Ne tadı kaldı ne neşesi dünün.

İçimde fırtına, içimde düğün,
Hangi yana baksam hatıran canlı,
Ufuklar kızılca, ufuklar kanlı,
Ruhumu sarıyor bitmez bir sızı.
​Sözlerim yarım kaldı, bitti sesim,

Tükendi umudum, bitti hevesim.
Zindana dönmüştür aldığım nefes,
Sensizlik bir azap, bitmeyen gece,
İsmin dudağımda gizli bir hece,
Dualar ederim dönüp gel diye.

Zihni Der ​Sen gittin, söylemez oldu artık dil,
Akan gözyaşımı gel de kendin sil.
Bu canı uğruna adadım, bunu bil,
Aşkının elinden virane kaldım,
Derin hülyalara, dertlere daldım,
Ömrümü tükettim senin uğruna.
Yazan şair :Zihni DERİN
2026