Sen gibi Şiiri - Sabri Servetoğlu

Senin adın
içimde usulca çözülüyor
bir suyun içinde yavaşça açılan bir kumaş gibi

Munzur’u sana benzetiyorum
hem uzak hem serin
dokunsam bozulacak bir şey gibi

gece
benimle aynı yatağa uzanıyor
ama sen varsın aramızda
ince, gelinlik beyaz bir tül gibi

saçların diyorum
bir dağın yamaçlarına düşen rüzgâr gibi
hangi yöne dönsem
orada kalıyorum
sana bakınca sanki yeniden doğmuş gibi

ben sana bakarken
kirpiklerim çözülür buz çanağı gibi
sanki birini çok uzun süre sevmek
bedeni ruhu yeniden tanımak gibi

ellerin yok burada
ama varlığı var
kalbimi acıtan aşkın gibi
dokunduğu yerleri daha çok hissediyorum

şafak
yüzüme soğuk bir su çarpar
senin geç kalmış bakışın
gece doğan ay, yakamoz gibi

ve ben
her sabah yeniden öğreniyorum
birini bu kadar içten sevmek
insanı insan yapan aşkı aramak bulmak gibi

yıldızlar
üstüme örtülüyor
ama ben hâlâ üşüyorum
çünkü sen yoksun

ve yine yoksun
üşüyorum
seni kendime doğru çekerek değil
seni kaybetmemeye çalışarak değil
sadece
senin varlığını içimde tutarak
içimde sen olduğunu bilmek
içini ısıtmak gibi