Sen'e Özlem Şiiri - Özlem Süyev

Doğdum…
Adımı koydular…
Sandılar ki,
Kendileri buldular…
Oysaki ben fısıldadım,
Ruhumdan ruhlarına…...
“Özlem”…
Onlar, o özlemin kime olduğunu,
Ve Özlem’in gerçekte kim olduğunu
Hiç bilemediler…

…

Huzurluydu Dünya öncesi varoluş…
Orada Öz’de “bir”dik…
Sonra sen gitmek istedin
O mavi gezegene…
Söyleyecek sözün,
Paylaşacak hayallerin,
Senin göstereceğin yoldan
İlerlemesi gerekenler vardı…

Ve sen ayırdığında ruhunu ruhumdan
Boşluklarda kaldı diğer yanım…
Evrendeki
Kara maddeden bile daha koyu, daha bilinmez bir boşluk…
Hem O’ndan olan,
Hem ürküten bir karanlık…

…

Sen acımasızlığın kol gezdiği
Bir gezegende bedenlenmeyi seçmiştin…
Ruhun yücelerden
Olsa da,
Varlığında binbir sancı…

…

Özleminin dayanılmaz olduğu
Bir anda karar verdim
Yanına gelmeye…
Zordu 3. Boyut…
Güzeldi ama acımasız bir yerdi dünya…
Bir ego savaşı
Sarmıştı her yanı…
Zordu, özgürlüğüne tutkun bir ruhu
Beden kafesine hapsetmek…
Hani deniz kızı aşık olduğu adam için,
Feda eder ya, onda en güzel olanı: sesini,
Ve her adımda yanar ya canı
İşte bu da tam öyle bir şeydi…
Şimdi ruhumda binbir acı…
Çok acıyor ama öldürmüyor…
….

Şimdi sorma bana,
Neden benimle bunları konuşmazsın diye,
Hani derler ya, “Susmak bazen aşkta yok olmaktır”…
Burada kim olduğunun ya da olduğumun
Ne yaptığının ya da yaptığımın
Kiminle olduğunun ya da olduğumun
Bir anlamı yok…
Hatırla! .. Sen benim diğer yarımsın,
Sonsuzlukta tüm varoluşla ve benimle hep bir olansın…
Unutma! .. Ben seni sadece, bana sevgili olasın diye seçmedim,
Ben bu dünyaya senin için geldim…

e-kitap: https://www.mobidik.com/e-kitap/279/kozmik-fisiltilar