Sen &ben Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Ruhum iç çekerek kaldı,
zamanın sessizliğinde kaybolan bir nefes gibi.
Gecenin koynunda yıldızlar suskun,
ben hâlâ seni arıyorum gölgelerde.

Her anı, her hatıra,
içimde bir kırık cam gibi keskin.
Sessizliğin sesiyle sarılıyorum kendime,
ve her nefeste, biraz daha seni hatırlıyorum.

Rüzgârın tenime değdiği anlarda
adını fısıldıyor gibi geliyor bana.
Ama sen yoksun,
ve dünya bir boşluk kadar sessiz.

Karanlıkta yürürken adımlarım,
kendime bakıyorum aynada,
tanımadığım bir yüzle,
ama gözlerim hâlâ seni arıyor.

Geçmişin izleri düşüyor her köşeye,
her köşe, bir labirent,
ve ben her defasında kayboluyorum
senin olmayan ellerinde.

Bir umut ışığı arıyorum
taşlı yolların sonunda,
ama her ışık, bir hayal kırıklığına dönüşüyor.
Yalnızlık, sessizlik, özlem—
üçlü bir çember gibi sardı ruhumu.

Rüyalar geliyor,
zamansız, sessiz ve derin.
Sen bir gölge gibi beliriyorsun orada,
ama dokunamıyorum,
her adım seni biraz daha uzaklaştırıyor.

Zaman akıyor elimden,
bir nehir gibi,
ve ben, rüzgârla savrulan yaprak,
geçmişin kıyısında bekliyorum seni.

Gözlerim yıldızlara dikilmiş,
her biri bir hikâye, bir sen,
her biri bir düş kırıklığı ve bir umut.
Ve ben hâlâ iç çekiyorum,
her nefeste biraz daha suskun,
her hatıra biraz daha keskin,
ama hâlâ seviyorum,
sana dair her şeyi,
her eksikliği ve fazlalığıyla.

Ve belki bir gün,
zaman ve rüya birleştiğinde,
sessizlik bir şarkıya dönüşecek,
ve ben seni,
en derin uyku ve en parlak gün ışığında
bulacağım…