Yine akşam yine hüzün kör karanlıkta, kırık dökük ayna’da ki yansımalarda sen...
Yüreğine çiğ düşmüş bedbah şairin, sessizliğinde kopan fırtınada ben...
Attığı her adım da gerilerken ayakları, uzaklaştıkça peşine gölgeler takılan sen...
Yorulmuş koca çınarın gövdesinde barınan, yaraymış misali kökünden çıkarılan ben...
Hasreti denize döken dinmez gözyaşında, akan her damlanın düşüşünde sen...
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta