Selamsızım Şiiri - Kahraman Hakyemez

Bir yangından elimdeki bu karalık,
Acısı unutulmuş, boşluğu taze.
Öyle bir yerdeyim ki;
Rüzgâr essin, savrulurum;
Güneş doğsun, gölgemi izlerim.

Sözcükler, anlamını yitirmiş taş yazıtlar gibi.
Sessizliğimin içinde ağırlığımı taşırım.

Selamları dahi almıyorum, duymuyorum;
Kenar köşelere iskân oluyorum.

Zamanın çatlaklarında gizlenirim sadece
Saman alevinden kalan soluk izlerimle.
Eksik bir harf gibiyim,
Anlam bozan.