Sehv-i K/alem Şiiri - Reh Nûma

Ben Acıyaman'ım..

bana biçilen rol çok ağırdı
taşıyamıyorum 6 Şubatı..
kimsesizliğimin sofrasında
yorgun bedenlerin düştüğü yün yastıklarda
z/amansız bir depremle yitirdim suretimi ..

Duyuyor musunuz feryadımı ?
askıda duran umutlarımı
yarıda kalan hayallerimi
göçük altında dağlanan bedenimi
ve arta kalan insan yığınlarımı ..

Bana yazılan kaderi ,
üzerimden geçen hayatları ,
erinmeden en güzel haliyle doğurduğum güneşimi
vicdanlarının aritmetik sağlamlığında
kendini kandıran insanlar batırdı..

Kabuklaşan lisanımda
sehl-i mümteni yaralarım var ..
kader de yaprak dökermiş
ehline denk gelmeyen insanların elinde..
görüyor musunuz ?

Bir şimşek parıltısı kadar kısa bir parçasında zamanın
hisseme keder düştü..
içimin yangınıyla göğümün yağmurları
eşitlenmiyor hiç..
kadim topraklarımdaki ateşi
hissedebiliyor musunuz ?

Dışarıda kimsesizim
içeride sessiz..
geçmişte takvimsizim
gelecekte isimsiz..

Ben adımı ,
yaman bir depremde
harabeye dönen bir şehrin
sancısına gömdüm

- hüznüme son yok -

acım ,
yalnız benimsin..