Şehristan Şiiri - Sibel Katırcı

Deniz gökyüzünü perdelediği boyutta
Güpegündüz gülümseyen renkte
Dünya alçak mı alçak yerde
İnsan oluşturur yenilenirmiş
Şeytan unutmuşken toprağı
Beni nefis uykusuna sar sokak köpeği
Denize bakan surları tırnaklarım kazırken
Törpülendi deniz kaymaları ayaklarımın altında
Beni buradan götür deniz dimağım parçalanmadan uçsuz bucaksız yerlere
Hoşgeldin sarılamadığım ağaç gövdesi
Dargın mıyız hoşgörüye
Çocukluğumuzdan biliriz soğuk odaları
Üşüdüğümü sormadı havvalı ademler kucak kucağa
Üşüyorum oğul
Bir kuş adağı soluyor gün kızıllığında
Bekletme beni rüzgar
ölümü de sevdirir peşpese koşan
noktacıklı iğnemsi çubuksu tozlar