bir karış topragım var babadan kalma,
üstüme beton atma yada yol yapacam diye tutturma.
elleme topragıma her zerresinde beni bana anlatan,
garip bir karış topragıma saf ve temiz duygularımı.
ben yaşarım onunla kimse giremez ikimizin arasına,
ne senin parıltılı gökdelenlerin nede iş merkezlerin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta