İnsan ne maviye tutsak ne yeşile esir...
İnsan bir tuhaf yasak sarmalı;
hayallere tutsak iyiliğe esir.
İnsan hep mi pişman ve kendine mi bi zehir?
Sefirim, hep mi konar göçersin diyarlardan?
Kalmak o kadar anlamlı iken "acı içinde" ön ekini takınırda gidersin.
Acın içimde kaldı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta