Sefer'in İti Şiiri - Talat Sefa Karasu

Bazı sabahları yola düşende
Bir kuduruk iti vardı Sefer'in
Tasmasını salıp salıp tutanda
Çok eğlenir ,güler yüzü Sefer'in

Bu it anca havlar havlar dururdu
Çiğ et yedi, bağlı kaldı kudurdu
Yol ağzında koca taşa oturdu
Geçenlere çattı iti Sefer'in

Yakaladı tumanını dişledi
Fatma Bacı bir hışımla inledi
Memmed Ağa dama çıktı gürledi
Duyar duymaz ödü koptu Sefer'in

Çok dediler geçenleyin kahvede
Ula Sefer sen şu iti tasmala
Sefer bir düşündü biraz zor ama
Bu iş yatmadı aklına Sefer'in

Yine bir gün it sokağa inmişti
Bu vakit bir yiğide rast gelmişti
İt hırladı hemen hücum etmişti
Kalbi yerinden hopladı Sefer'in

Yiğit tuttu itin iri başından
Fırlattı attı Kara Çay boyundan
Su sürüdü, koştu Sefer ardından
Rengi soldu, benzi attı Sefer'in

Tüm ahali birer birer geliyor
Kulaktan kulağa laflar dönüyor
Çoğunluksa ite oh oldu diyor
Duyar duymaz gözü doldu Sefer'in

Sefer pek severdi itini amma
Köylüye öyle belaydı ki sorma
Çok dediler Sefer şu iti salma
Bir kulaktan girip çıktı Sefer'in

Sefer döndü bağırmaya başladı
Şimdi iti gitti kendi havladı
Gerindi yiğide tepik salladı
Yakaladı bacağını Sefer'in

Köylü hepten olanları izliyor
Kimisi de Sefer'e kin güdüyor
Bizim yiğit Sefer'i pek dövüyor
Yarım aklı vardı gitti Sefer'in

Karasu'yum anlattığım hikaye
İbret olsun bilene bilmeyene
Bir kuduruk itin vesilesiyle
On dört yeri kırık çıkık Sefer'in