Seçilmemek Şiiri - Ayşegül Zeybek

Bazı insanlar seni kaybetmek istemez.
Ama seni seçmek de istemez.
İşte en yorucu yer burasıdır.
Çünkü açık bir “git” yoktur.
Ama net bir “kal” da yoktur.
Sen arada kalırsın.
Onun belirsizliğinde,
kendi değerini tartmaya başlarsın.
“Yoğundur.” dersin.
“Kafası karışıktır.” dersin.
“Zamanla netleşir.” dersin.
Ama şunu atlıyorsun:
Bir insan seni istiyorsa,
kafası karışık olmaz.
Belirsizlik çoğu zaman kafa karışıklığı değil,
cesaretsizliktir.
Bazı insanlar yalnız kalamaz.
Ama sorumluluk da alamaz.
Bu yüzden seni bırakmazlar.
Ama sahiplenmezler de.
Ve zamanla en tehlikelisi olur:
Seçilmemek normalleşir.
Mesaj atınca seviniyorsan,
çünkü nadir atıyordur.
Arayınca mutlu oluyorsan,
çünkü nadir arıyordur.
Standart düşer.
Çıta iner.
Ve sen minimum ilgiye maksimum anlam yüklersin.
Oysa sevgi,
arada sırada hatırlanmak değildir.
Sevgi netliktir.
Sevgi tutarlılıktır.
Sevgi risk almaktır.
Seni gerçekten isteyen biri
seni muallakta bırakmaz.
Çünkü belirsizlik,
isteksizliğin en zarif halidir.
Bunu kabul etmek ağırdır.
Çünkü umut,
gerçekten daha tatlıdır.
Ama büyümek,
acı gerçeği süslememektir.
Şunu anladığın gün özgürleşirsin:
Birinin kararsızlığı
senin değerin değildir.
Seni hayatında tutan herkes
seni hayatında isteyen değildir.
Ve bazen en büyük öz saygı,
gitmeyeni beklememektir.
Seçilmediğin yerde kalmak,
kendi kendini terk etmektir.