Secde'i Aşk Şiiri - Gökhan Öztürk 3

Ey Rabbim, bu can dünyanın vefasızlığından ne çok yandı; gönlüm yıkık bir saraya döndü, dünya ise bana bir zindan oldu. Geçici düşüncelerle dolu, eksik ve kusurlu anlar geçirdim; asıl Sevgili'yi unutup ayrılık acısına düştüm. ​Seccadem benim için bir cennet bahçesi, her secdem o bahçede açan bir güldür; fakat gaflete düşmüş gönlüm, bilmezliği yüzünden perişan haldedir. Yüzüm kıbleye dönse de kalbim her an başka yerlerde geziyor; bu gaflet derdime bir derman eyle ne olur ey canımın canı Allah'ım. ​Namazın huzuru ruhuma bir ferahlık verir ama gözlerim pişmanlıktan nemli, gönlümde ise gizli bir ah var. Senin huzurunda derin bir saygıyla (huşu) durmak ne büyük bir lütuftur; gel gör ki ben aciz kulun, bu zayıf halimle şaşkın bir aşık gibiyim. ​Namazdaki her rekat, yaralarıma sürülen bir merhem gibidir; Rabbim, canımdan sökülüp gelen gözyaşlarım artık bir deniz oldu. Bu unutkanlığıma, bu acizliğime ne dersin? Sana yönelen her kalbi ey yüce Yaratıcı, sen affeyle. ​Ezan sesi her mümini huzura çağıran bir davettir; fakat ben gaflet içinde olduğum o anlarda bu çağrıyı (hakkıyla) duyamadım. Ruhumun derinliklerinde bir sızı, içimde derin bir yara var; namazsız geçen günler, ömrümden sayılmayan en büyük zarardır. ​Eğer son nefesimde dilim Senin kelamına dönmezse, kabirde bu isyankâr canıma kim şefaatçi olur? Ey Rabbim, lütfet ve bu aciz kulunu bağışla; son secdemdeyken canımı al ki, ben de doğru yolumu bulmuş olarak huzuruna geleyim.