Kimsesizliğin kimselerle olduğu
Günlerin anlamsız
Gecelerin şuursuz
Özlemlerin de bir okadar saçma olduğu
Anlardayım
Sadece ümitlenip yeşermek yerine kuruyup dalından savrulan bir yaprak misalince etrafta pervasızca uçuşuyorum
Sebeplerin sebebini sebeplerden sorarken buluyorum kendimi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta