Şarkı Şiiri - Damar Adam Serdar İnce

Bir şarkı açtım bu gece.
Bir sigara daha yaktım.
Çektiğim ilk nefeste
içim titredi yine.
Kapattım gözlerimi ve savrulup gittim,
seni sevdiğimi anladığım o ilk güne.
Yaşım on bir, senin de öyle.
Aynı yaştaydık ikimiz de.
Çocuktuk.
O günden bugüne
sönmeyen bir ateşin,
bitmeyen bir aşkın
iki masum çocuklarıydık seninle.

...

Zaman ne olmuş,
gecenin hangi vakti,
saatin kaç olduğu umurumda değil.
Hâlâ kapalı gözlerim.
Her notasında sen varsın,
sanki her sözü
seni anlatıyor bu şarkının.
Nedendir bilmem,
aradan onca yıl geçmesine rağmen
kalbim ağrıyor her dinlediğimde.

...

Hatırlıyor musun?
Bir gün beni arayıp
"Seni çok özledim, gel,
gel de al beni" dedin.
Ben de sana her şeyin bittiğini
ve resimlerini bile yaktığımı söyledim.
Hıçkıra hıçkıra ağlamıştın telefonda.
Öyle yaktın ki canımı,
sustum.
Ağlama bile diyemedim sana.

...

İçime dert oldu.
Hâlâ kulağımda hıçkırıkların.
Bir gün bu şiire rastlar mısın,
duyar mısın, dinler misin,
okur musun bilmiyorum ama
benden sana masum bir itiraf:
Bir resmin kaldı bende,
bir de gülüşün.
Hani bir sabah saat tam yedi otuz
kırmızı bir minibüste,
okul servisinde çekmiştim.
Unutmadım.
Öyle güzel gülümsemişsin ki
ellerim gitmedi,
kıyamadım resmini yakmaya.

...

İşte böyle.
O gün nasıl sevdiysem seni
bugün yine öyleyim.
Değiştiremedim,
değişmedi bende hiçbir şey.
Özlüyorum seni,
aklıma geldikçe gözlerim doluyor.
Kahrediyorum kendimi
ve en çok da,
bu saatlerde acıyor canım.
Senin,
senin ruhun bile duymuyor.

...

Su misali sanki.
Yıllar nasıl da akıp gitmiş.
Aklıma geliyor şimdi o masumluğumuz.
İçim kanıyor, yüreğim yanıyor,
kalbim tekliyor
resmine her baktığımda.
Düşündükçe seni
bir sigara daha yakıyorum hasretine.
Bir neşter daha atıyorum ömrüme
ve yıllar geçiyor istemeden.
Bir gülüp, bin ağlıyorum.
Değişiyorum mevsimler gibi.

...

Zaman geçiyor, değişiyor insan.
Sen eskilerden tanırsın beni.
Hayat ne de olsa,
bazen ben de değişiyorum herkes gibi.
Aklımda hiçbir şey yokken
takılıp kalıyorum,
gözlerim dalıyor boşluğa.
Düşünüyorum o an,
bazen affediyorum seni,
bazen de nefret.
Sebep ne olursa olsun
bir gerçek var hiç değişmeyen:
Yaşım otuz yedi olsa da
on bir yaşında bir çocuğum ben.
Elimde kalan bir resim, bir gülüş.
Hep seninleyim,
hep sende.