Saraylar yükselirken 2 Şiiri - Murat Ülkü

Saraylar yükselirken, dinmez mazlumun ahı,
Mizan bozuksa eğer, gelmez Hakk’ın sabahı.
Hakikat dillerine, vurulmuşsa bir kilit,
Kurtaramaz bu nesli, sahte dinin günahı.
Q
Gökten ekmek yerine, sabır yağar sadece,
Zalim devlet sürerken, halka düşer işkence.
Sarayda pişen aşlar, haram ile dişlenir,
Hangi dinde görülmüş, böyle kara bilmece?
Q
Zulme rıza gösteren, hangi dinden dem vurur?
Kardeş can çekişirken, şükür demek ne kudur?
İnançlar ruhu sarıp, sahte uyku verirse,
O din bir putun emrinde, çölde toz olup kurur.
Q
Kader diye yutturma, hırsızın talanını,
Mevlâ görmez mi sandın, kulun bin yalanını?
Ahiret pazarlayıp, dünyayı mülk edinen,
Zalimin sofrasında, satmış iman yanını.
Q
Cennetle kandırıp da, dünyayı yağmalayan,
Halkını aç bırakıp, mülkü zimmet sayanlar;
Dini kalkan yaparak, kitleyi susturanlar,
Tanrı’nın kulu değil, haramın kölesidir!
Q
İradeyi sattın da, "kader" dedin zincire,
Tanrı’yı ortak ettin, kirli dünya işine.
Kendi ellerinle diktin, o kibrin heykelini;
Ruhunu teslim ettin, balçıktan geçmişine.
Q
Okulları kör kuyu, zihinleri dar ettin,
Eğitimi katledip, kula kulluk öğrettin.
Sorgulayan her aklı, "küfür" diye taşladın,
Cehaleti kutsayıp, karanlığı yeşerttin.
Q
Gece aç yatan el ki, neden çekmez kılıcı?
Hangi korku mahkûmu, hangi kın hapsi acı?
Haram sofralarında, din pazarlayan uyan!
Senin sonun olacak, bu halkın büyük sacı.
Q
Adalet, Rebeze’nin, kızgın kumunda yitti,
Din, mülk sahiplerinin, elinde masal bitti.
Onlar kaval çaldıkça, halk derin uyku daldı,
İnsanlık vicdanını, o uykuda kaybetti.
Q
İnsan olmak demek ki, zulme "hayır" demektir,
İman dediğin cevher, helal olan ekmektir.
Haksızlık karşısında, susup secde edene;
De ki: "Alnın yerdedir, ama ruhun lekedir!"
Q
Uyan! Çünkü yeryüzü, adaletin yatağı,
İman, zalimin değil, mazlumun son durağı.
Adalet yoksa eğer, Tanrı yoktur kitapta,
Hakk’ı ayağa kaldır, yıkılsın kibrin dağı!