Sansür Şiiri - Kemal Tekir

Halkımın, hakkın sesiyim,
Yazarım yürekçe mertçe.
Hakaret etmem kimseye,
Benim eleştirim; haksızlığa, hukuksuzluğa,
Şiddet, baskı, dayatmaya,
Yalana, talana, yolsuzluğa,
Yenen kul haklarına.

Susturamaz beni kimse,
Yazacağım bu can durdukça tende.
Karanlığı övenlere inat
Bir mum da ben yakarım,
Bir çocuk üşümesin diye
Cümlelerimden battaniye yaparım.

Saraylar yüksek olabilir
Ama vicdan daha yüksektir,
Saltanatlar sürer bir devre
Halkın hafızası ebedidir.

Filozoflar meydanlarda susturuldu
Kitaplar ateşe verildi çağlar boyunca,
Ama bir tek hakikat ölmedi
Küllerinden doğdu her defasında.

Sokrates’in baldıranı
Bir sorunun bedeliydi,
Pir Sultan’ın darağacı
Bir türküye kefildi.

Nazım mapus damlarında
Göğe şiir astı—
Demek ki zincir
Sadece bileği tutar,
Kalemi değil.

Bir işçi geçerken sabahın köründe
Yorgun ekmeğini bölüyorsa
Ben susamam.
Bir anne pazarda
Fileyi yarım dolduruyorsa
Ben susamam.
Bir genç umutlarını
Valizine kilitleyip gidiyorsa
Ben susamam.

Çünkü söz
sadece harf değildir,
Söz
bir halkın alın teridir.
Korkuları büyüten sansür
Duvar örer kendine,
Oysa benim kalemim
Her gün bir pencere açar.

Ne beğeniye yazdım
Ne alkışa,
Benim şiirim
Sokakta yürür başı dik.

Ve bilinsin:
Gölge edenler güneşe
Önce kendileri karanlıkta kalır.
Yazacağım—
Tarlalar sürülünceye kadar adaletle,
Okullar doluncaya kadar bilimle,
Mahkemeler konuşuncaya kadar hakla.
Yazacağım,
Kalem tuttukça elim
Bu can durdukça tende,

Kemal Tekir
Halkın Hak kın sesi