Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
koltuk değneklerimle geçtim hayatı önce/ sonra huzurdu evin adı, hatırlamakta zorlandığım adımı/ ve gıcırdadı dişlerimde tekerlekleri sandalyenin.....kendisine muhtaç oluşumun ihtişamıyla geçti çok sesli, içten yaşarmaları....bu dizeler şiirine armağanım olsun... bana anımsattıkları, senin sayende... teşekkür ederim arkadaşım....çok beğendim....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta