Sancılı İman Şiiri - Zühre Türkeli

Bize bir avuç teselli gibi sundular inanmayı,
Sığ bir denizde yüzmek sandık boğulmayı.
Oysa en derin yara, en kutsal yerden açıldı,
En çok güvendiğim yer, içimde yıkıldı.
“Var” dedik, sustuk, sorgulamayı unuttuk,
Karanlık büyürken biz ışık diye avunduk.
Kimse söylemedi bu yolun bedelini,
İman dedikleri şeyin yalnızlıkla geldiğini.

Zor olan dilde dönen dua değilmiş,
Zor olan içimde susmayan sızıymış.
Herkes baharı anlatırken utanmadan,
Ben zemheriyi yaşadım tam ortasından.

İnandım… ama canım yandı inanırken,
En çok da doğru bildiğim yerde çökerken.
Ellerim boş, dualarım yorgun,
Ben hâlâ küllerimden bir yol soruyorum.
İnandım… susarak büyüttüm acıyı,
Herkes ışık sandı, ben yaşadım sancıyı.
Eğer iman buysa söyle Tanrım bana,
Neden bu kadar yalnızım sana sığınırken?

Kırıldım, adını koymadım kimseye,
Acı bile alıştı bende susmaya.
Her gece biraz daha eksildim kendimden,
Aynaya baktım, tanımadım gözlerimden.
Sabrı öğrettiler, yanmayı erdem sandım,
Kendimden vazgeçerken güçlü olduğuma inandım.
Bir umut bıraktım kapının eşiğine,
Belki duyar diye adımı gecenin içinde.

Zikir dudakta kolay, kalpte cehennem,
İçimdeki yangını kimse görmedi derinden.
Affet dedim, kendimi unuttum arada,
Meğer en zor dua, insanın kendine olanıymış hayatta.

İnandım… ama canım yandı inanırken,
En çok da doğru bildiğim yerde çökerken.
Ellerim boş, dualarım yorgun,
Ben hâlâ küllerimden bir yol soruyorum.
İnandım… susarak büyüttüm acıyı,
Herkes ışık sandı, ben yaşadım sancıyı.
Eğer iman buysa söyle Tanrım bana,
Neden bu kadar yalnızım sana sığınırken?

Bir yanım hâlâ çocuk, bir yanım enkaz,
Geçmiş omzumda yük, gelecek biraz ayaz.
Sesim titrerken adını andım gecelerce,
Cevap gelmedi, alıştım yankıya sadece.
Ama bil ki bu susuş vazgeçmek değil,
Ben yaralı bir inançla hâlâ ayaktayım.
Kırıldım, dağıldım, yine de buradayım,
Belki iman dediğin şey, düşüp kalkabilmekti.

İnandım… yanarak öğrendim kalmayı,
Kendimle savaşırken bırakmamayı.
Ellerim boş, kalbim yorgun,
Ama hâlâ içimde sönmeyen bir kıvılcım var bugün.

Belki iman;
Cevap gelmese de yürümektir…
Yanarak, eksilerek,
Ama kalbini terk etmemektir.