Sanardım Şiiri - İstenmeyen Adam

Yarın başlar mı sanarsın sen olmadan?
Güneş doğar mı ışınları seni sarmadan?
Karanlığıma mı terk edeceksin yeniden?

Yandı içim seni anarken,
Sayıklarken adını her gece.
Rüyalarım altüst olurdu,
Uyanmak istemezdim sen yokken,
Uykuya dalardım yeniden.

Sen değil miydin bana umut veren?
Melekler ölmez derdin durmadan.
Ne ara gittin daha sevemeden?

Güneşim derdim durmadan,
Gülüm derdim, solmayan,
Aşkım derdim, bitmeyen,
Yavrum derdim, büyümeyen.
Güneşim oldun harbiden.
Uzak ve sıcak kaldın aniden, düşünmeden.

Tekrar sever misin bilemem.
Kırdığın kalp iyileşir mi sanarsın yeniden?
Aşkın bir umuttu zehir eden.
Sevdim seni düşünmeden, fark etmeden.
Sanardım ki aşkın umuttu hiç bitmeyen.
Tükendi, tüketti; haklıydı, haklıydı sonu hüsran diyen.

Düşman olmaz sanardım her seven.
Dert olurmuş, hayatı zindan eden.
Sadakatsizliğindi beni terk eden,
Gülüşündü beni mahveden,
Bakışındı beni tüketen,
Sendin bize yazık eden.
Bense karanlıkta çürüyen, eskiyen.

Tekrar özler mi her giden?
Özlerse sorsun kendine bunları yaşattım neden?
Özlediğin ev harap, enkaz olmuş zaten.
Özlesen de yok bir şey elimden gelen.

Karanlığımda içimde büyüyen,
Bir özlemdi sona ermeyen,
Sonsuz bir özlemdi tükenmeyen,
Sonu olmayan, sonu aynı olan.

Gözlerindi başkalarına gülen,
Yüreğim ki sonsuza dek ağlayan.
Sendin hak etmeyenlere koşan.

Bendim acılar içinde sana gelemeyen;
yüreği yaralanan, hüsrana uğrayan,
hayattayken ölen, mutluyken üzülen,
üzgünken ağlayan, ağladıkça seven,
sevdikçe tükenen, tükendikçe giden,
gidince geri dönen…
Ben böyleydim, hemen hemen.

Sorardım kendime: Geldim buralara nereden?
Aynı sorulardı cevapları bilinmeyen, bitmeyen