Sana Dönüyor Şiiri - Gönül Kütük

Hazanda kurusa da, dökülse de yapraklar
Sen diye kokladığım, güller sana dönüyor
Bir meçhule yürürken, şahidimdir topraklar
Hangi yana gittiysem, yollar sana dönüyor

Tahttan olmuş sultanlar, saraysızmış ezeli
Gönle otağ kurulmuş, tahtların en özeli
Mecnun bile görmemiş, senin gibi güzeli
Leylasından vazgeçip, çöller sana dönüyor

Uymasan kör şeytana, kırabilsen inadı
Hapsolmuşum hücrende, zulümdür bunun adı
O paslı prangalardan , ayaklarım kanadı
Zincirlere vurulmuş, eller sana dönüyor

Kimsesiz bırakmasan, ayrılığa doysan sen
Birkere baksan yeter, gözlerimi oysan sen
Dalarıma basarken, çığlığımı duysan sen
Kırılsa kanatlarım, kollar sana dönüyor

Ne bir yalan söylerim, ne dönerim sözümden
Vuslatıma davettir, döktüklerim özümden
Bilirsin hasretinin, yarasını izinden
Pürmelal yakarışla, diller sana dönüyor

Kement gibi bağladın, boynuma gökkuşağı
Kurban olur bu ruhum, aşkının kör uşağı
Yönünü çevirsemde, kirpiğimden aşağı
Gözlerimden çağlayan, seller sana dönüyor

Toplasan da ak diken, ağacımdan al narlar
Göğünde zühre gibi, yıldız olur da parlar
Bağrımdaki meşale, üflemesen de harlar
Söndürdüğün ateşten, küller sana dönüyor

Gülruba’nın yüzüne, benlerini bağışla
Armağandır kederli, günlerini bağışla
Günlerin tükendiyse, dünlerini bağışla
Uğruna harcadığım, yıllar sana dönüyor